Column Anjo

In grote getale kwamen ze naar de condoleance van mijn liefje. Ze spraken hun afschuw uit over zijn veel te vroege dood. Over het feit dat we hem nu moesten gaan missen. Vrienden.

In grote getale kwamen ze naar zijn crematie. Huilden mee met ons verdriet. Spraken over hem en eerden hem. Spraken uit wat een fantastische man hij was en hoe geliefd bij velen.
Hoe gemist hij zou worden en dat ik mij vooral geen zorgen moest maken. Ze waren er op dat moment voor mij en zouden er voor mij en mijn kinderen blijven. Vrienden.

Ze kwamen langs, belden en schreven lieve brieven en kaarten toen een week na mijn liefje mijn moeder onverwacht stierf aan een hartinfarct. Vrienden.

Het is natuurlijk ook bizar twee hartstilstanden in 8 dagen in één familie. Komt denk ik, gelukkig niet vaak voor. De schrik is enorm. De impact ook. Dubbel rouwen. Het is haast onmogelijk. Het verdriet is te groot waardoor je niks meer voelt. Je lichaam schakelt je gevoel gewoon uit omdat het teveel en te rauw is. Langzaam aan druppelt daarna de waarheid binnen.
Pas na twee maanden ga je beseffen; "Hij komt echt niet meer terug". En kan je met rouwen gaan beginnen. Regelmatig word je overweldigd door een huilbui of gewoon paniek.
Hoe moet dat nu.... Zonder mijn maatje.
Het verdriet over mama, helaas daar is nog geen plaats voor. Ik voel het gewoon nog niet, hoe gek ik dat zelf ook vind.

De schrik en misschien zelfs angst over zoveel onheil in één gezin schrikt ook af, denk ik. Vrienden die je alle steun beloofden laten niks meer van zich horen en hebben het heel druk als je zelf een keertje belt. Ik zie bekenden gauw naar de overkant van de straat gaan als ik er aankom. De neus naar de grond. Ik zie je niet. Kijken mij recht aan en fietsen straal voorbij.
Mensen die zichzelf de beste vriend noemden van mijn lief en mij, zeggen mij nu, drie maanden na zijn overlijden, dat ik het er beter maar niet meer over kan hebben. Ik moet het maar snel vergeten en over gaan tot de orde van de dag. Ik krijg hem met dat rouwen toch niet terug.
?????? Tja dertig jaar samen, stelt blijkbaar voor sommigen niks voor.
We zaten samen een aantal jaren in een eetclub met nog drie echtparen. Het was altijd dikke pret en ik dacht dat we vrienden waren. Maar het was voor hen zelfs teveel om slecht één keer met alleen mij te dineren en mijn lief die avond te eren omdat dit de dag was waarop hij drie maanden dood was. Dat kon niet, we waren al vervangen kreeg ik via een keihard onvriendelijk mailtje te horen.
Het koste mij een week van dikke tranen voordat ik besefte dat dit soort asociale reacties er blijkbaar bij hoort en ik dit slag mensen helemaal niet meer tot mijn vrienden wil laten horen.
Ik heb ze veel plezier voor de toekomst gewenst.
De vriendenkring dunt flink uit maar wat overblijft is goud waard.

Wat veel leuker is, de mensen waar je het niet van verwacht. De lieve reacties van wild vreemde vrouwen op mijn Leading Lady's pagina. Onze vaste winkeliers. De lieve oprechte steun, iedere dag opnieuw van mijn buurtjes. Petra en Floor, bedankt daarvoor.
De armen om mij heen en de schouder van Ruth en Lex, die ik daarvoor helemaal niet zo goed kende. De lekkere hapjes die Ruth mij vaak brengt. Hapjes boordevol liefde.
Ludwig zijn echte maatje Hans Hak en zijn vrouw Elsje die, al is het midden in de nacht, komen zodra ik maar iets vraag. Er altijd voor mij zijn. Mijn broer Kees die iedere week minimaal één keer vanuit Rotterdam naar Leusden rijdt om te zien of papa en ik het allemaal wel redden. Anneke mijn schoonzus die regelmatig belt voor praatje pot maar ondertussen in de gaten houdt hoe ik mij emotioneel red. En natuurlijk mijn kinderen die wekenlang bij mij logeerden om mij vooral maar niet alleen te laten.
Mijn personeel die mij op alle mogelijke manieren steunen. En niet te vergeten de klanten die met oprecht belangstelling steevast vragen hoe het mij vergaat,
Echte vrienden, wat zijn ze onvoorstelbaar belangrijk in deze situatie.

Vrienden, echte vrienden, onvoorwaardelijke vrienden.
Ik heb ze en ben bevoorrecht.

Door: Anjo Obbens

NOOT VAN DE REDACTIE: DOOR SPAM OVERLAST IS HET SOMS NIET MOGELIJK OM EEN REACTIE TE PLAATSEN ONDER DIT ARTIKEL. WANNEER U EEN REACTIE WILT GEVEN STUUR DAN EEN MAIL AAN INFO@CHATWALK>NL EN DE REDACTIE ZAL DE MAIL DOORZENDEN AAN ANJO OBBENS.